Ja hoor, vanmorgen in de krant: Klinieken vol gamejunks!
Wekt meteen mijn interesse, want.........gamen vind ik nl ook leuk!
Het gaat al terug sinds de eerste computer denk ik.
We begonnen thuis met een commodore 16 (als mijn geheugen me niet in de steek laat) en een atari. Gek waren we ervan. Gamen, gamen, gamen...........heerlijk!
En met elke nieuwe spelcomputer kwamen er natuurlijk ook steeds leukere games.
Moest ik op de commodore nog zelf een gamecode invoeren ofzo iets (wat natuurlijk nooit lukte maargoed, ik was er toch weer een aantal middagen mee zoet) dat stond dan in zo'n gametijdschrift. Maar met de komst van de eerste nintendo was het feest compleet.
Urenlang waren we bezig met Duck Hunt en natuurlijk Mario. Steeds elkaar maar proberen te overtroeven. Het is dat we zelf nog geen geld verdienden, anders hadden we (mijn broers en ik) toch zeker alle spellen in bezit gehad.
Toch is Mario altijd favoriet gebleven.
Toen kreeg ik verkering en bleek dat mijn lover ook wel een nintendo in huis had, maar lang zo fanatiek niet was. En dus ging het gamen op een lager pitje.
Er kwamen niet meer steeds de nieuwere gameconsoles. Nee we bleven steken bij de Supernintendo. Jaja, we zijn eigenlijk altijd trouw aan Mario gebleven. Tot mijn broers gingen varen en zij vreemd gingen. Ze kochten de Playstation............tsssss.
Maargoed, ik dwaal af.
Nog steeds is gamen dus wel een hobby van me. En hoera hoera, mijn zoontje heeft het in elk geval van mij ge-erfd en dus heb ik nog een goed excuus om zo af en toe er eens lekker voor te gaan zitten. (ja sorry schat, maar ik dacht, ik help dat ventje even een stukje verder )
Toen we onze dochter een gameboy gaven, was zoonlief (bijna 3 jr toen) de eerste van de twee die doorhad hoe je Mario allerlei sprongen kon laten doen. En dochterlief? Die had het al gauw gezien, als het even niet lukte.
En als het zoonlief even niet lukte? Dan zei hij : Mahammmmmmmm wil jij dit even doen?
Zo kan ik dus nog steeds stiekem af en toe met Mario spelen.
Want als ouwe taart, voel ik me meer verplicht de games op de pc te spelen dan Mario zijn trucjes laten zien.
Dus als ik tussen het kaartspellen en zylomspelletjes op de pc door even zoonlief kan helpen op zijn gamecube of gameboy, dan is mama weer helemaal blij.
Ik weet nl zelf wel in welke categorie ik zou horen als ik nog geen kids had hoor, dan hoorde ik niet meer bij de intensieve gamers (=4 1/2 uur per dag gamen) maar dan kon je mij ook terug vinden in een kliniekje...........
| 
